› PARKPOP: EEN PRETTIGE FESTIVALERVARING :: 29-6-2009

Donkere wolken en stortregens. Dat zijn de akelige voorspellingen als we afreizen richting de Hofstad. Maar hoe dichter we bij het Zuiderpark komen, hoe dunner het wolkendek wordt. En wanneer we de eerste stappen het PARKPOP terrein opzetten, breekt zelfs de zon door. Karma aan het werk voor het grootste gratis popfestival van Europa.

Dat MISS MONTREAL op een festival als Parkpop mag openen, daar snapt frontvrouw Sanne Hans 'geen kont van'. Er is al een behoorlijke groep mensen aanwezig die de wat onhandige, en daardoor zeer aandoenlijke, Sanne vanaf het begin luid toejuicht. 'Ik ben zoals altijd nog erg zenuwachtig', stamelt ze, maar daar is na een paar nummers niets meer van te merken. Als ze bij hun meest bekende nummer Just A Flirt aankomen, staat er een vrolijke, degelijke show op de rails. Zelfs wanneer de techniek hen in de steek laat, zingt Sanne stug door, om na enkele zinnen even 'professioneel hè?' toe te voegen. Het is de combinatie van muzikaal kunnen en nuchtere droogheid van Sanne Hans die Miss Montreal een prettige festivalervaring maken.

Toch schuifelen we al voor het einde weg. Want op het grote Staedionpodium is inmiddels DE STAAT begonnen. Dat deze formatie een grote menigte aan het rocken krijgt, lieten ze al zien tijdens de recente jubileumeditie van Pinkpop. Ook nu stellen ze niet teleur. De krachtige rock en de wervelende show van het vijftal gaat als een harde wind het terrein over. Verfrissend. Bij elk optreden lijken de heren te groeien en live behoren ze inmiddels tot de absolute top van Nederland. We kijken al weer uit naar hun optreden op Lowlands.

Terug naar het kleinere podium waar het Belgische TRIGGERFINGER een boel rock gaat produceren. Of het nou een tijdelijk dipje is of dat het door de puike show van De Staat komt, de Zuiderburen kunnen ons ondanks degelijk spel niet echt boeien. Dan maar een rondje over het inmiddels steeds drukker wordende terrein. Overal hebben complete gezinnen en groepen vrienden zich geïnstalleerd op helder gekleurde kleedjes. Lekker lui in de zon, van een afstandje genietend van de muziek. Via het grote podium waar de soulvolle stem van BORIS klinkt, en waar een hoog gehalte jonge meisjes en oma's staat, slenteren we naar het X-podium. Daar is nog een oud Idols kandidaat bezig, NATHALIE MAKOMA. Omdat ze niet veel eigen materiaal heeft, zingt ze vooral covers. Hits van Tina Turner en Amy Winehouse krijgen de jonge moeders met hun kinderen hier lekker in beweging. En stiekem staan we zelf ook niet helemaal stil. Met haar immense bos krullen, volle stem en energieke aanwezigheid is het een verrassend plezierige show om naar te kijken.

Dan komt een van de momenten waar we naar uitkijken: THE SKATALITES, de band uit Kingston die al vanaf de jaren '50 in wisselende gedaantes bestaat. Een combinatie van boogie woogie, R&B, jazz, blues, mento, calypso en vooral ska is iets waar je je op kunt verheugen. Maar de verwachtingen blijken te hooggespannen. Al na enkele nummers beginnen de net wat te trage klanken op elkaar te lijken en ebt de interesse weg. Dan maar eens gluren bij het X-podium wat ‘L4 FEATURING TOK BRASS’ eigenlijk is. Rustig gluren is er hier niet bij. De keiharde drums van een brassband doen de grond schudden. Tussen deze catchy beats door hollen vier gespierde torso's kruisgrijpend over de bühne. De Haagse hiphopformatie L4 (Looking Forward) gaat met zijn mix van hiphop, soul, jazz en funk een perfecte symbiose aan met de vele drummers. Als je op dit punt van de dag nog niet wakker en supervrolijk was dan ben je het nu wel. De hoeveelheid positiviteit die hier vanaf spat is overweldigend.

Na een korte eet- en drinkpauze begeven we ons naar een 'klassieker', THE PRETENDERS. Geen hoofdpodium voor de band van Chrissie Hynde en al snel blijkt dat een terechte beslissing. Hoewel hits als Don't Get Me Wrong en I'll Stand By You altijd plezierig zijn om naar te luisteren maakt de groep een wat uitgebluste indruk. Of zou dat komen doordat de overdosis tempo en energie van L4 en TOK Brass nog natrilt in ons lichaam.


Een ander moment waar we naar uitkijken dan: ED KOWALCZYK 'van Live'. In zijn eenzame eentje betreedt hij met een simpele gitaar het grote podium. I Alone is de passende opening. Deze man heeft de andere bandleden van Live helemaal niet nodig, dat is meteen duidelijk. Met regelmatig een kippenvelmoment passeren songs als Lightning.

OOR.nl